×

نحوه نگارش واژه ها و عبارات مأخوذ از عربی

نگارش واژه ها و عبارات مأخوذ از عربی

 

الف) «ه» در عبارات مأخوذ از عربی به چند صورت می آید:

 

۱ )اگر در آخر کلمه تلفظ شود، به صورت «ت» نوشته می شود: رحمت، جهت، قضات، برائت، مراقبت.

۲ )اگر در آخر کلمه تلفظ نشود، به صورت «ه» یا «ـه» نوشته می شود: علاقه، معاینه، مراقبه، نظاره، آتیه.

۳)در ترکیبات عربی رایج در فارسی به صوت «ه» یا «ـه» نوشته می شود:لیلهالقدر، ثقهالاسلام، خاتمهالامر، دایرهالمعارف؛ استثنا در کلمات حجت الاسلام و آیت االله.

 

ب) «ا» که در برخی از کلمه های عربی به صورت «آ» تلفظ می شود. در فارسی به صورت «الف» نوشته می شود، مگر در مواردی که رسم الخط قرآنی آن مراد است:

زکات، حیات، مشکات.

ج) «الف کوتاه» همیشه به صورت «الف، نوشته می شود، مگر در برخی حروف اضافه و اسامی خاصی که «الف» در آخر کلمه می آید و ترکیباتی که عینا از عربی گرفته شده است:

شورا، مولا، تقوا، اسماعیل، رحمان، هارون، یاسین. الی، حتی، عیسی، یحیی، مرتضی، اعلام الهدی، بدرالدجی، سدرهالمنتهی، طوبی لک. تنوین. ۵٫۱٫۵ آوردن تنوین (در صورتی که تلفظ شود) در نوشته های رسمی و نیز در متون آموزشی الزامی است و به صورت های زیر نوشته می شود:

الف) تنوین نصب همیشه به صورت «ا / ـا» نوشته می شود و اگر کلمه مختوم به همزه باشد، همزه آنها روی کرسی «ی» قرار می آید و سپس تنوین روی «الف» بعد از آن قرار می گیرد: نسبتا، واقعا، موقتا، عجالتا، طبیعتا، عمدا، جزئا، استثنائا، ابتدائا.

ب) تنوین رفع و جر در همه جا به صورت « ــٌ » و « ــٍ » نوشته می شود و فقط در ترکیبات مأخوذ از عربی که در زبان فارسی رایج است، به کار می رود: مشارالیه، مضاف الیه، منقولٌعنه، مختلف فیه، متفقٌ علیه، بعبارهٍاُخری، ای نحوٍکان. آوردن تنوین در کلمه های فارسی اشتباه است: گاها، زبانا.

 

منبع : گروه تحقیقاتی نخبگان برتر – انجام پایان نامه – انجام مقاله – انجام پروپوزال